Burn-out coach in Noord-Brabant

Willem heeft mij even stilgezet, waardoor ik kon herstellen van een (matige) burn-out. Willem gaf me het vertrouwen dat ik met de rust het gewenste resultaat zou bereiken, wat ook is gebeurd. Tegelijkertijd heb ik samen met Willem mijn doelen, werk- en levensstijl opnieuw bekeken en aangepast. Ik heb geleerd mij meer op hoofdzaken te concentreren en weet nu dat je niet alles zelf kan en moet doen. Dat geeft mij meer tijd en veel meer rust.

Ik heb deze coaching sessies als zeer fijn ervaren, de gesprekken vinden in het bos plaats wat ik erg rustgevend vind. Er wordt goed naar je geluisterd en er worden oplossingen/oefeningen geboden voor de dingen waar ik tegen aanliep. Ik heb geleerd meer te luisteren en gehoor te geven aan wat ik zelf graag wil. Bedankt Letty, ik heb veel van je geleerd.

Ik wist niet wat mijn coachingsvraag precies was. Ik wist alleen dat ik was vastgelopen en dat ik mezelf weer moest hervinden. Daar heeft Monique me ontzettend bij geholpen! Ik ben mezelf tegengekomen, heb mezelf door gesprekken en wandelingen met Monique hervonden en ben er zoveel sterker, rustiger en blijer uitgekomen!

Toegeven aan mezelf dat het niet goed met me ging, dat ik hulp nodig had om uit die put te komen, vond ik ingewikkeld. Gelukkig had ik nog de energie om coaching te zoeken waarvan ik dacht dat die bij me zou passen; buiten in de frisse lucht, samen wandelend praten en dan…. zo snel mogelijk weer de oude zijn. Dat laatste heb ik bij moeten stellen, maar die eerste twee waren er. En langzaamaan hervond ik mezelf, alle stapjes en opdrachten en gesprekken gaven me stukjes bij beetjes inzichten en vooral hoop, hoop op een gelukkiger leven. ‘Ik kan en mag hiervan leren, het gaat me verder brengen’, en wat ik afgelopen jaar heb mogen leren heeft me dichter bij mezelf gebracht. Natuurlijk ben en blijf ik empathisch naar anderen, dat zit in mij, maar niet meer ten koste van mezelf. En dat is een groot cadeau. Dus Monique, grote dank.

Ik heb me gemeld omdat ik vastliep in mijn gevoel. Het voelde alsof mijn hart op slot zat. Ik kon geen diepgaande gesprekken meer voeren, niet meer echt een luisterend oor zijn en was vooral bezig met zorg voor anderen. Ergens onderweg was ik mezelf kwijtgeraakt. Mensen om mij heen zeiden regelmatig: “Zorg nu ook eens een keer voor jezelf.” Maar eerlijk gezegd wist ik niet meer hoe. Zo begon bij Wout de zoektocht naar mezelf. In het begin dacht ik dat vooral de wandelsessies de opdrachten waren: wandelen, praten, luisteren en daarna weer naar huis. Gaandeweg ontdekte ik dat het echte werk juist tussen de wandelingen door gebeurt. Wout stelt vragen, houd je een spiegel voor en geeft inzichten waarmee je vervolgens zelf aan de slag moet. Soms zijn die inzichten mooi, soms confronterend. Want als je jezelf onderweg bent kwijtgeraakt, heeft dat niet alleen gevolgen voor jezelf. Het heeft ook invloed op de mensen die dichtbij je staan. In mijn geval is er in die periode iets heel dierbaars beschadigd geraakt: mijn relatie. Ik hoop oprecht dat ik, vanuit wie ik nu weer aan het worden ben, kan herstellen wat toen kapot is gegaan. Of dat uiteindelijk lukt, heb ik natuurlijk niet alleen zelf in de hand. Wat ik wél in de hand heb, is wat ik met mezelf en met de lessen uit dit traject doe. Misschien is de grootste verandering dat mijn hart niet meer op slot voelt. Ik durf weer te voelen, te praten en te luisteren. Naar anderen, maar vooral ook naar mezelf. Wout, bedankt voor je begeleiding, eerlijkheid en de spiegels die je me hebt voorgehouden. De wandelingen zetten iets in beweging, maar de echte verandering vindt plaats tussen de wandelingen door. Ik heb mezelf weer teruggevonden en wil mezelf nooit meer uit het oog verliezen.

Na het coachtraject met Willem Tijs voel ik me zelfverzekerder omdat ik nu meer regie over mijn leven heb en mezelf minder wegcijfer. Mensen blijven belangrijk voor mij, maar ze zijn niet belangrijker dan ik. In de begeleiding van Willem vond ik het fijn samen met hem te sparren. Hij stelde zich met regelmaat kwetsbaar op waardoor ik me moeiteloos open kon stellen. Inmiddels houd ik meer rekening met mezelf en maak ik mezelf belangrijker, zonder asociaal te worden.

Letty wist al tijdens onze eerste sessie haar vinger op de zere plek te leggen. Ze wist me het vertrouwen te geven dat alles goed zou komen. Onze strijdleus werd: meer willen, minder moeten! Ik vond haar persoonlijke, praktische en niet-zweverige aanpak heel prettig. Inmiddels gaat het prima met me. Letty, dankjewel!

Samen gingen we aan de slag, al wandelend, pratend, huilend, maar zeker ook vaak lachend door het bos. Met concrete oefeningen en metaforen hielp Monique me om inzicht in mezelf en mijn patronen te krijgen. Bedankt Monique dat je me liet inzien dat rechtdoor niet de enige weg is!

Ik zat er doorheen, was moe, overwerkt, overprikkeld en huilde bij elke emotie die er maar door de dag heen kwamen kijken. Ik had echt hulp nodig en kwam zo bij Monique terecht. Vanaf moment één had ik een klik met haar. Ze is zo’n fijn warm mens die écht begreep waar ik tegenaan liep en die goed inzag waar mijn pijn en verbeter punten zaten. Wat ik heel prettig vond was de therapie in de buitenlucht. Niet elkaar ongemakkelijk aanstaren in een kamertje maar in de buitenlucht door de regen en de plassen sjoggen, praten, mediteren en opdrachten doen. De handvatten en inzichten die ik van Monique heb gekregen neem ik mijn leven lang mee. Het gaat nu super met me. Mezelf op 1 zetten is de grootste verandering. Verder wandel ik dagelijks in mijn eentje, mediteer, weet mijn grenzen aan te geven en heb vooral geleerd te vertragen. Eerst luisteren naar mijn gevoel en mezelf de vraag te stellen wat vind ik hiervan alvorens meteen te reageren.

In mei heb ik me ziekgemeld omdat mijn emmertje simpelweg overliep. Een combinatie van factoren had geleid tot een bore-out. Na een – achteraf gezien – veel te lange tijd van maar doorgaan, was de grens bereikt. Ik was mateloos verveeld geraakt door de eentonigheid in mijn werk, waar de focus volledig op één aspect was komen te liggen en elke ontwikkeling ontbrak. Ook privé kabbelde het maar een beetje voort met een kleine sociale kring. Als introvert persoon lag er bovendien een uitdaging op het gebied van communicatie. Mijn taak en doel waren duidelijk: ik wilde ervoor zorgen dat ik me in mijn werk weer volledig naar mijn capaciteiten kon inzetten en me kon blijven ontwikkelen. Privé wilde ik graag een wat bredere kring opbouwen en meer verschillende ervaringen opdoen. Omdat de wachttijd bij de GGZ minimaal zes weken was, kwam ik na een zoektocht op internet gelukkig uit bij Wout Delen. Na een fijn kennismakingsgesprek stelde Wout een plan van aanpak op. Zodra mijn werkgever akkoord was, zijn we meteen begonnen met een traject van twaalf sessies in de mooie bossen bij Geldrop. De eerste prioriteit was om weer in balans te komen door mijn zintuigen actief te gebruiken, dagelijks in de natuur te wandelen en een vast dag- en weekritme op te pakken. Om meer inzicht in mezelf te krijgen, heb ik de Myers-Briggs Type Indicator (MBTI) test gedaan. Hier zijn we best diep op ingegaan, wat erg verhelderend werkte voor mijn intrinsieke drijfveren, uitdagingen en valkuilen. Van hieruit hebben we via verschillende technieken, zoals het levenswiel, concrete doelstellingen geformuleerd. Daarbij hebben we de belangrijkheid, urgentie, motivatie en prioriteit hiervan bepaald. Dat klinkt heel simpel, maar het zet je wel enorm aan het denken. Dit alles heeft op alle vlakken heel behoorlijk gewerkt. Ik ben me bewust geworden van mijn valkuilen en heb handvatten gekregen om die te omzeilen. Van de positieve kant bekeken weet ik nu beter wat ik juist wél moet doen om me beter te voelen en goed te functioneren. Al met al ben ik nu een heel stuk verder dan aan het begin van het traject. De grootste uitdaging is nu om de verbeteringen in mijn houding en levensstijl vast te houden, en niet onbewust te kiezen voor de bekende, makkelijke weg die er in de loop der tijd is ingesleten. Reflecterend op het traject en het geleerde ben ik best wel tevreden. In het begin had ik moeite met het accepteren van mijn situatie en ik had ook wel enige scepsis ten aanzien van het begrip “coaching”. Als die acceptatie wat sneller was gekomen, had ik achteraf gezien meer tijd gehad om te besteden aan het verbeteren van mijn mindset, gewoontes en uiteindelijk mezelf. Het belangrijkste wat ik heb geleerd, is wat er voor mij écht toe doet om me goed te voelen: ontwikkeling, zowel op intellectueel als sociaal vlak. Nu kan ik daar bewust op sturen en heb ik concrete manieren geleerd om dat te versterken.